Adam Pendleton
Some Wild Kind of Language
Tentoonstelling — 10 oktober 2026 t/m 17 januari 2027
Some Wild Kind of Language is de eerste museale tentoonstelling van Adam Pendleton in Nederland. De tentoonstelling laat met ten schilderijen en acht grote tekeningen zien hoe Pendleton abstracte vormen onderzoekt. Veel van de werken zijn nieuw en nog niet eerder getoond, waarmee de tentoonstelling een nieuw hoofdstuk in zijn oeuvre markeert.
Black cube
Some Wild Kind of Language zal te zien zijn in de centrale ruimtes van het historische gebouw van het Stedelijk, met de kenmerkende architectuur en de vaste collectie van het museum als actieve onderdelen van de tentoonstelling. Pendleton gebruikt met de omloop van het trappenhuis uit 1895 een historisch belangrijke ruimte van het museum. In 1938 schilderde conservator Willem Sandberg de donkere bakstenen muren van het trappenhuis wit, waarmee hij een van de eerste ‘white cubes’ ter wereld creëerde. Nadat hij in 1945 directeur werd, liet hij alle zalen van het museum wit verven – een transformatie die internationaal navolging kreeg om moderne kunst beter uit te laten komen. In zijn ‘black cube’ presenteert Pendleton een reeks nieuwe werken: acht monumentale Basic-tekeningen, de grootste die hij tot nu toe heeft gemaakt. Met gouden inkt op matzwart papier introduceert Pendleton goud niet alleen als kleur, maar ook als een materiaal dat zich beweegt tussen licht en ondoorzichtigheid, aanwezigheid en verdwijning. Door middel van beweging, herhaling en opeenstapeling functioneert elke tekening als een weergave van zijn maakproces. De werken reageren met hun schaal direct op het ritme van de nissen van de omloop.
MAAKPROCES
Pendletons schilderproces begint op papier. Hij brengt verf, spray paint, inkt en aquarelverf in lagen aan en voegt er graffiti-achtige markeringen, fragmentarische tekst en geometrische vormen aan toe, vaak door middel van stenciltechnieken. Deze werken op papier worden vervolgens bewerkt via zeefdruk; soms handmatig, soms mechanisch. Met deze methode bereikt hij steeds opeenvolgende stadia van transformatie.
De fragmenten van taal en letters in zijn werk doen enerzijds denken aan graffiti, en anderzijds aan de absurde teksten van de dadaïsten. Bij Pendleton leidt dit nooit tot stabiele beelden of vaste betekenissen – alles in zijn werk blijft voortdurend in beweging, al naar gelang het perspectief van de waarneming en het maakproces. De ervaring van zijn werk is niet terug te brengen tot één enkel visueel moment – de schilderijen en tekeningen van Adam Pendleton ontvouwen zich door een gelaagdheid van gebaar, fragment en vorm, en dagen de conventionele opvattingen van compositie uit.
GESCHIEDENIS VAN ABSTRACTIE
Met zijn schilderijen in de IMC Erezaal nestelt Pendleton zich op een plek waar het Stedelijk in het verleden ook belangrijke abstracte kunst presenteerde. Hij ensceneert een denkbeeldige ontmoeting van zijn werken van verschillende formaten – soms bijna zes meter breed – en het minimalisme, de conceptuele kunst en de naoorlogse abstractie die tegenwoordig in het belendende circuit te zien is. Pendletons Black Dada, Days en de monumentale WE ARE NOT-schilderijen kunnen worden gezien als een voortzetting van en een reactie op grootschalige werken van kunstenaars als Barnett Newman, Morris Louis, Willem de Kooning en andere Noord-Amerikaanse colorfield-, minimal en abstract expressionistische schilders uit de collectie.
Over de kunstenaar
Adam Pendleton (1984, Richmond, Virginia, Verenigde Staten) is een centrale figuur in de hedendaagse Amerikaanse kunst en staat erom bekend de grenzen van het medium te verleggen door zijn focus op proces, taal en conceptuele vorm. In 2008 begon hij met zijn eigen werkmethode Black Dada, een kritisch kader waarmee hij de relatie tussen Zwartheid, abstractie en avant-garde bewegingen onderzoekt.
In 2024 werd Pendleton onderscheiden met de Rosenthal Family Foundation Award for Painting van de American Academy of Arts and Letters. Zijn werk is opgenomen in talrijke openbare collecties, waaronder die van het Museum of Modern Art, New York; het Solomon R. Guggenheim Museum, New York; het Whitney Museum of American Art, New York; het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington, DC; het Museum of Contemporary Art Chicago; Tate, Londen en de Pinakothek der Moderne, München.
Credits
Mede mogelijk gemaakt door het Mondriaan Fonds.
1. Adam Pendleton, Black Dada (A), 2024. Zeefdrukinkt en zwarte gesso op doek, twee delen. 243,8 x 193 cm. Met dank aan de kunstenaar en Mennour, Parijs, particuliere collectie. Foto Andy Romer
2. Adam Pendleton, 2024. Foto Matthew Septimus
