Onderdeel van de
tentoonstelling

Freedom of Movement Gemeentelijke kunstaankopen 2018

25 nov 2018 t/m 17 mrt 2019

Ministories — 23 nov 2018

Kate Cooper gebruikt in haar video- en fotowerk computergegenereerde beelden om vraagtekens te plaatsen bij het idee dat beelden een werkelijkheid buiten het beeldkader vertegenwoordigen. Terwijl haar voorgaande werk zich voornamelijk richtte op de representatie van vrouwen in reclame en populaire cultuur, laat Coopers video Infection Drivers (2018) een lichaam zien dat een continue transformatie ondergaat. Op basis van de taal die in medische handboeken wordt gebruikt om ziekte te beschrijven, onderzoekt de kunstenaar hoe verschillende soorten virussen nietsvermoedende gastheren binnenvallen en overnemen. Cooper is vooral geïnteresseerd in de ‘toevluchtsoorden’ van het lichaam – kwetsbare gebieden zoals het centrale zenuwstelsel waar medicijnen en drugs niet gemakkelijk kunnen binnendringen.

Kate Cooper, 'Infection Drivers', videostill, 2018, met dank aan het Mondriaan Fonds, AFK, Beam Systems en de kunstenaar.
Kate Cooper, 'Infection Drivers', videostill, 2018, met dank aan het Mondriaan Fonds, AFK, Beam Systems en de kunstenaar.

Infection Drivers werpt de vraag op of digitale technologieën hun eigen toevluchtsoorden zouden kunnen creëren, die zouden kunnen reproduceren en aanleiding geven tot nieuwe vormen van antikapitalistisch verzet. Met behulp van het metastaserende virus als model, onderzoekt Cooper hoe beelden autonoom zouden kunnen handelen, ongeschonden door enige referentie aan de ‘echte wereld’. Het computergegenereerde lichaam in dit experiment functioneert tegelijkertijd als een subject en object en beweegt zich in het grijze gebied tussen fictie en realiteit. Infection Drivers legt een verband tussen fysieke virussen en virussen die geassocieerd worden met digitale technologieën, zoals virale beelden en computervirussen, en speculeert over de vraag of virale verspreiding kan worden gebruikt als een wapen tegen uitbuitende arbeid. Door gebruik te maken van de CGI-technologie daagt de kunstenaar wijdverbreide veronderstellingen over de beperkingen van het lichaam uit; het lichaam beweegt bij haar vrij van de restricties die zwaartekracht, spierkracht of fysieke vermogens normaal gesproken hieraan opleggen. Het geabstraheerde lichaam, zonder herkenbare details, benadrukt de parallellen tussen raw data en DNA, die beide de bouwstenen van een groter geheel vormen. Cooper wijst erop dat zowel lichamen als data beschadigen en afbreken door bitrot, softwarefouten en veroudering. De film brengt zo het concept van een ‘natuurlijk’ lichaam dat contrasteert met ‘door de mens gemaakte’ media aan het wankelen. In plaats daarvan belicht zij hun overeenkomsten en onderzoekt hoe deze kunnen bijdragen aan nieuwe vormen van subjectiviteit en zelfzorg.

Over de kunstenaar

Kate Cooper (1984, Verenigd Koninkrijk) was onlangs artist-in-residence bij de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam en bij de Saari Residentie in Hietamäki, Finland. Haar werk is tentoongesteld op verschillende locaties, waaronder het KW Institute for Contemporary Art, Berlijn; Institute of Contemporary Art, Boston; Tate Modern, Londen; Sonic Acts, Amsterdam; Public Art Fund, New York; International Center of Photography, New York; Serralves Museum, Porto; Frankfurter Kunstverein, Frankfurt; Palais de Tokyo, Parijs; Whitechapel Gallery, Londen; Museum of Modern Art, Warschau; en was te zien op de Riga Photography Biennial en het International Documentary Film Festival Amsterdam.